دوشنبه 30 مهر 1397 | Monday 22 nd of October 2018 صفحه اصلی گروه الکترونیکی کامپیوتر
نتیجه گیری

با صرف‌نظر از برخی بهینه‌سازی‌های نرم‌افزاری و اندکی اغماض می‌توان گفت که حرکت در مسیر توسعه سیستم‌های پردازشی موازی با کاربردهای عمومی را فعالان صنعت سخت‌افزار اغاز کردند. چنانکه اشاره شد، از اوایل قرن جدید میلادی پردازنده‌های چند‌هسته‌ای و چند‌رشته‌ای و نیز پردازشگر‌های‌گرافیکی پر‌هسته، توان‌های پردازشی در مقیاس ترا و پتا را وارد ماشین‌های محاسباتی شخصی، شرکتی و اداری کرده‌اند، اما این تمام ماجرا نیست و در این میان اشاره به دو پارادایم مهم ضروری است.

نخست، بکارگیری توان پردازش GPUبرای کاربردهای غیر گرافیکی‌ است. در حوالی سال 2006، موازی بودن ذاتی معماری پردازنده‌های‌گرافیکی سازندگان این تراشه‌ها را به فکرهای جدیدی انداخت؛‌ فلسفه کلی این بود که اگر GPUبرای انجام محاسبات پیچیده ممیزی شناوری همچون رندر سه بعدی و... توانا است، دلیل و مانع خاصی وجود ندارد که در انجام محاسبات دیگر کاربرد نداشته باشد. نتیجه این ایده تولد مفهوم GPGPUبوده و در عمل چنان موفق از کار درامد که گویی غولی خفته در درون کامپیوترهای شخصی وجود داشته که اکنون بیدار شده است. راه رام کردن این غول را ابتدا شرکت  NVIDIAبا معرفی کودا نشان داد.

 مجموعه ابزار و معماری انقلابی و مهمی که توانست برخی پردازش‌ها را ده‌ها برابر سریع‌تر از قبل انجام دهد. جالب انکه نبود مصداق و مشابهی از این ابزار در دنیای پردازنده‌های مرکزی بسیاری از توسعه دهندگان نرم‌افزار را به سمت استفاده از این پلتفرم سوق داد و جالب‌تر انکه در اینجا هم استفاده از موازی سازی بیش از دنیای کامپیوتر‌های شخصی در کاربردهای علمی صنعتی و تجاری نمود یافت که گواه ان استفاده گسترده از کودا در ازمایشگاهها، پژوهشگاهها، دانشگا‌ها و... است. دو سال بعد از عرضه کودا شرکت مایکروسافت با معرفی DirectComputeو گروه کرونوس با معرفی OpenCLگام‌های دیگری را در این زمینه برداشتند. (نخستین تأثیر این رقابت در اواخر سال 2010میلادی اشکار شد. شرکت‌ NVIDIAاعلام کرد، کدهای توسعه یافته با استفاده از کودا روی معماری x86نیز قابل اجرا خواهد بود.)

از سوی دیگر سازندگان CPUنیز بیکار ننشستند. مهم‌ترین انقلاب پردازنده‌های مرکزی پس از چند هسته‌ای شدن ان‌ها اضافه‌شدن هسته‌های گرافیکی روی قالب این تراشه‌ها است. این پارادایم پردازشی جدید با معرفی معماری Fusionشرکت AMDو  Sandy Bridgeشرکت اینتل عملیاتی شده است و از همین حالا به سادگی می‌توان چشم‌انداز منابع پردازشی دهه اینده برمبنای ان را تصور کرد: تراشه‌هایی با صدها هسته غیر یکسان که بطور موازی محاسبات را انجام می‌دهند. با تمام این اوصاف، برنامه‌نویسی موازی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی توسعه دهندگان است. جدا شدن از کد‌نویسی سریال و تسلط یافتن بر شیوه‌های نوین برنامه‌نویسی دغدغه‌ای است که گمان می‌رود طی دهه پیشرو شاهد پیشرفت تدریجی و بهبود و تکامل ان باشیم. البته مارینز می‌گوید: «اینتل سال‌ها است که با سر‌و‌صدای فراوان از مرگ پردازنده‌های گرافیکی مجزا سخن می‌گوید. این نوع پردازنده‌های گرافیکی چهل برابر سریع‌تر از نمونه‌های مجتمع هستند؛ محدودیت‌های موجود در Sandy Bridgeبه کاربران اجازه نخواهد داد که استفاده کاملی از قابلیت‌های بصری سیستم داشته باشند.»

Compatability by:
آخرین به روز رسانی سایت: سه شنبه, 22 اسفند 1391 - 00:26